Scukrzenie drewna

Scukrzenie drewna przemysłowo prowadzi się wieloma metodami, m.in. przez działanie kwasem solnym w wysokiej temperaturze i przy podwyższonym ciśnieniu (150 i 185°C, 3 atm). W wyniku tego otrzymuje się roztwór o zawartości 3-5% cukru, co całkowicie wystarcza do fermentacji. Roztwór ten pozbawia się resztek kwasu oraz dostarcza substancji zawierających azot i fosfor.

W wielu zakładach produkcyjnych rzeczywiście używa się do fermentacji wyłącznie roztworów cukru z drewna, a właściwie z odpadków, takich jak wióry i trociny.

O wiele ważniejsza od scukrzania drewna jest produkcja cukru z ługów posiarczynowych, które powstają w czasie produkcji celulozy przy przeróbce drewna. Fabryki celulozy przerabiają drewno na chemicznie czystą celulozę, z której produkuje się papier, materiały opatrunkowe, sztuczny jedwab i wiele innych, interesuje je więc wyłącznie celuloza, a nie hemicelulozy, które w niej tkwią, ani też lignina. W celu uwolnienia się od tych materiałów ubocznych („papier bezdrzewny”) działa się kwasem siarkawym (sole jego nazywamy siarczynami), który pozostawia celulozę nie-tkniętą, scukrza natomiast hemicelulozy i część ligniny. I właśnie te ługi posiarczynowe zostają poddane fermentacji (w przeciwnym razie musiałyby zostać odprowadzone do ścieków), oczywiście dopiero po zneutralizowaniu nadmiaru kwasu siarkowego i innych kwasów, użytych do scukrzenia, oraz po dodaniu źródła azotu i fosforu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *