Satelita typu ESRO TD-1A

Satelita typu ESRO TD-1A. Właściwy satelita (na środku fotografii) posiada po prawej i lewej stronie ruchome „żagle słoneczne”. Na powierzchni 4,3 m2 znajduje się bateria 9360 ogniw słonecznych o łącznej mocy 320 W

Zwróćmy jeszcze uwagę na pozornie uboczny problem. Kosmonauci wydalają nie tylko mocz i fekalia, ale także wiele związków organicznych, którymi większość glonów nie „interesuje się”, np. rozmaite związki zapachowe, charakterystyczne dla każdego osobnika. Ilości ich mogą być bardzo niewielkie, ale gromadzone w pojeździe kosmicznym miesiącami i latami, uczyniłyby powietrze nie do zniesienia. Oczywiście można by je wychwytywać przez filtrowanie powietrza, ale to znów wymaga energii. A kto będzie czyścił zużyte filtry, jeśli glony wyselekcjonowane do produkcji węglowodanów, białek i tłuszczy odmówią rozkładania zaadsorbowanych związków zapachowych? Musiałoby się w tym celu wyhodować nowe szczepy glonów lub bakterii i zmieszać je z już działającymi, ale czy będą się one wzajemnie tolerowały, tak żeby jedne nad drugimi nie dominowały? Mikrobiolodzy muszą przeprowadzić wiele eksperymentów, aby odpowiedzieć na to pytanie.

Na tym na razie skończymy z podróżą kosmiczną. Dla biotechników jest ona i tak zjawiskiem marginesowym, mają oni bowiem ważniejsze problemy do rozwiązania. Oczywiście nie należy jej ani przeceniać, ani niedoceniać, nie chcemy w jakimkolwiek sensie krytykować wręcz niesłychanie precyzyjnego osiągnięcia, jakim było lądowanie kosmonautów na Księżycu i ich powrót na Ziemię. Z każdym dniem staje baterie ogniw słonecznych

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *