OD PIANY NA PIWIE DO SIECI OCHRONNYCH

Niektóre właściwości budowy ścian komórkowych glonów wielokomórkowych mają coraz większe znaczenie dla nowoczesnej techniki. Sprawa przedstawia się następująco: cząsteczki wchodzące w skład ściany komórkowej mają z reguły postać długich łańcuchów złożonych (spolimeryzowanych) z licznych jednakowych cegiełek, mianowicie z cukrów. Rośliny wyższe budują swoje ściany komórkowe na ogół z celulozy (a więc poliglukozy), na którą oczywiście mogą się nakładać jeszcze inne substancje, jak kutyna, lignina • itp., natomiast u glonów czysta celuloza występuje rzadko, w miejsce zaś glukozy (cukru gronowego) może wejść np. galaktoza jako elementarna cegiełka. Taka poligalaktoza znajduje się m.in. w tzw. karagenie (Carra- geen albo „mech irlandzki” jest używany od wielu stuleci jako środek tuczący). Otrzymuje się go z krasnorostów Chondrus crispus i Gigartina mammillosa, które występują na północnym Atlantyku, a także na wybrzeżach Morza Północnego. Do innych substancji otrzymywanych ze ścian komórek należą: fukoidan (nazwany tak od bru- natnicy Fucus, czyli morszczynu), laminaran (z brunatnicy Laminaria), irydofykan (z brunatnicy Iridia) itd. Wydaje się nieomal, że jeśli nie każda odmiana, to przynajmniej każdy gatunek albo rodzina ma swój charakterystyczny materiał na budowę ściany komórkowej. Zapewne aż tak wielkiego zróżnicowania nie ma, niemniej jednak liczba znanych i chemicznie zbadanych substancji przekracza trzydzieści.

Nas interesują tu głównie dwie substancje: kwas alginowy i agar-agar. Obie otrzymuje się z wielokomórkowych glonów, które mogą mieć wiele metrów długości, rosną przy brzegu i przy odpływie można łatwo je zbierać czerpakami. Oczywiście nie można ich zaliczać do drobnoustrojów, ale być może, że pewnego dnia będziemy zmuszeni po tego typu substancje sięgnąć także do drobnoustrojów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *