GLONY ŻYJĄ NAWET NA PUSTYNI

W przeciwieństwie do potężnych złóż ziemi okrzemkowej, eksploatowanych metodami górniczymi, pustynne warstwy okrzemkowe grubości najwyżej 1 mm przedstawiają się bardzo skromnie. Zresztą nie można ich z sobą porównywać. Okrzemki pustynne żyją przeważnie w towarzystwie sinic, grzybów i bakterii. Występują one tuż pod powierzchnią ziemi, gdzie są chronione przed silnym promieniowaniem światła, ale otrzymują jeszcze wystarczającą ilość światła przytłumionego. Poranna rosa dostarcza im wilgoci w ilości potrzebnej do podtrzymania przemiany materii. Z otaczających skał pobierają Si02 do budowy skorupek, same zaś wydzielają kwasy organiczne. Przyczyniają się w ten sposób do wietrzenia skał i powstawania próchnicy.

Przełom, kamienia z pustyni Negew. Tuż pod powierzchnią, osłonięte przed intensywnym nasłonecznieniem i silnym wysuszaniem – osiedliły się niebieskozielone organizmy. Są to przeważnie sinice. Razem z bakteriami i niższymi grzybami spełniają rolę pionierów i korodują skałę, tworząc równocześnie pierwszą próchnicę

Także inne rodzaje skał, jak np. trawertyn, mogą powstać w wyniku działania glonów, jednokomórkowe zaś glony odegrały znaczną rolę przy tworzeniu złóż ropy naftowej. Te sprawy należą już do geomikrobiologii i nie wchodzą, ściśle biorąc, w zakres zainteresowań biotechniki, świadczą jednak dodatkowo o bogactwie możliwości glonów. W następnych rozdziałach dowiemy się, że grzyby, a zwłaszcza bakterie, dysponują jeszcze większym zestawem możliwości i można je biotechnicznie jeszcze wszechstronniej wykorzystać – choć ze względu na chorobotwórczy charakter wielu z nich łączy się to z dużym niebezpieczeństwem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *