CUKIER Z DREWNA

Trzecim obok cukru i skrobi, a objętościowo najważniejszym „surowcem” do fermentacji alkoholowej jest drewno. Drewno spełnia w drzewach podwójną funkcję: przeprowadza wodę z gleby do liści – jest to pokaźna praca, skoro średniej wielkości brzoza w upalny dzień wyparowuje ponad 500 1 wody, oraz jako pień drzewa stanowi jego strukturę nośną, umożliwiającą mu „stanie”. Ściany komórkowe drewna muszą być w tym celu możliwie jak najsztywniejsze, toteż komórki drewna są przeważnie martwe pozostały z nich tylko ściany komórkowe, aby żywa treść komórek nie utrudniała niepotrzebnie transportu wody. Normalne ściany komórek roślinnych składają się z celulozy, której cząsteczki mają postać długich łańcuchów zbudowanych z cząsteczek glukozy (tak jak skrobia, tylko inaczej połączonych ze sobą). Obok nich i między nimi znajdują się często tzw. hemicelulozy, bezpostaciowe wielocukry o krótkich cząsteczkach i łańcuchach silniej rozgałęzionych.

Drewnienie ścian komórkowych, które* prowadzi do ich usztywnienia i wzmocnienia, następuje w wyniku odkładania w ścianach komórkowych ligniny. Lignina jest to aromatyczna substancja wielkocząsteczkowa, której cegiełkami są alkohol koniferowy i jemu pokrewne-. Warto więc zapamiętać, że to, co jest istotą drewna, mianowicie lignina, nie przypomina cukru i dlatego też w bardzo nikłym stopniu wchodzi w rachubę jako substrat dla drożdży. Co innego z pozostałymi składnikami ściany komórkowej. Jeśli rozłoży się celulozę i hemicelulozy na ich podstawowe cegiełki, to otrzyma się prawie same cukry (różnego rodzaju).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *