Bliscy krewni bakterii

Liczba ta tłumaczy olbrzymie znaczenie tej grupy drobnoustrojów i usprawiedliwia fakt, że zajmiemy się nimi nieco szerzej. Z zakończenia mycetes (gr. mykes – grzyb) można by wnioskować, że chodzi tu o takie grzyby wyższe, jak pędzlak, kropidlak i grzyby jadalne. Ale tak nie jest. Grzyby wyższe-podobnie jak zielenice – są eukariontami, mają prawdziwe jądro komórkowe, mitochondria itp., Streptomycetes zaś nie posiadają uformowanych tych organelli komórkowych, są więc prokariontami, jak sinice i bakterie. Znów więc przekraczamy granicę między tymi dwoma grupami, tak wyraźnie rozdzielonymi (po raz pierwszy zrobiliśmy to przy fotosyntezie glonów). W oczach ścisłych systematyków nasz niewybaczalny sposób postępowania próbujemy usprawiedliwić poglądem, że dla biotechnika na pierwszym miejscu stoją właściwości przemiany materii danego organizmu, nie zaś jego pozycja w systematyce, a właściwości przemiany materii mogą być w znacznym stopniu niezależne od pozycji w syste-matyce.

Mimo to nie można całkowicie pominąć systematyki. Przypomnijmy sobie, że do prokariontów należą: – 1. Bakterie właściwe,

– 2. Bliscy krewni bakterii, np. Actinomycetes (często błędnie określane jako grzyby- – -promieniowce),

– 3. Dalecy krewni bakterii, np. krętki (Spirochaeta) i sinice (Cyanophyceae).

Naturalne wymagania życiowe Streptomycetes

Nas interesuje tu tylko grupa druga, ponieważ Streptomycetes stanowią najliczniejszą grupę Actinomycetes. Wspólną cechą tych organizmów jest to, że ich komórki żyją nie pojedynczo jak właściwe bakterie, ale tworzą grzybnię jak grzyby wyższe. Wyglądem zewnętrznym przypominają zatem grzyby. Streptomycetes żyją – podobnie jak grzyby wyższe – głównie w glebie, gdzie tworzą bogatą grzybnię, tzw. grzybnię podłożową. Oprócz niej wytwarzają jeszcze grzybnię powietrzną, zakończoną strzępkami powietrznymi, od których oddzielają się olbrzymie ilości zarodników. W glebie jako pokarm zużywają m.in. celulozę, chitynę i inne, przeważnie trudno strawne związki, a w laboratorium zadowalają się stosunkowo prostymi pożywkami. Jeśli chce się je hodować w pojemnikach fermentacyjnych, wtedy musi się im dostarczyć lepszej pożywki: skrobi, mączki z orzechów ziemnych lub soi, melasy z buraków cukrowych, a także tłuszczy i olei.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *